Gisteravond sloot het NU_Fashion#1 festival de deuren in de Red Factory in Borgerhout. Vier dagen lang was de plek een zenuwcentrum voor wie van hedendaagse mode houdt en graag eens op het verkeerde been gezet wordt. Wie er niet bij was, had ongelijk. Want:

1. De diversiteit van de collecties deed deugd

Als je met een thema als ‘identiteit’ uitpakt en studenten uit Osaka, Den Haag, Gent, Sint-Niklaas, Firenze en Chicago over de vloer krijgt, dan zie je die verschillen ook in het beeld dat ze neerzetten. De studenten uit Den Haag maakten hun statement via een soort wonderwall, waarbij tekeningen en affiches in een soort collages bijeen hangen.

Tom Van der Borght, student van de academie van Sint-Niklaas, haalde er videobeelden bij, terwijl de Japanse studenten uit Osaka voor een heel poëtische setting kozen. Mooi, die verschillen, ook al was er één rode draad: goesting om creatieve bakens te verzetten.

2. We moeten als Belgen nog steeds niet onderdoen

Akkoord, we waren fan van de studenten van Firenze, Osaka, Chicago én Den Haag, maar bij het zien van de Belgische designers konden we een glimlach niet onderdrukken. Het werk van de Gentse designers oogde overtuigend (Michael Von der Crone op kop!) en ook Alek en Tom Van der Borght uit Sint-Niklaas kregen veel applaus.

Akkoord, het werk van laatstgenoemde zit in de sfeer van Van Beirendonck en Bernhard Willhelm, maar die hebben nu eenmaal geen patent op bonte kleurenmixen en opvallende prints of slogans. Van der Borght gaat met zijn collectie trouwens naar de beurs van Berlijn. En wil het dus meteen proberen als onafhankelijk designer. Ik duim.

3. Het platform voor jong talent was de perfecte aanloop naar de shows van Antwerpen en Brussel

Wie op donderdag naar de expo kwam kijken, raakte meteen in de sfeer van avant-garde mode en van conceptueel nadenken over kleding. De expo was een perfecte aanloop naar een avondje jong modetalent kijken op de podia van de modeafdeling van de Antwerpse Academie of van La Cambre in Brussel. We deden de test op donderdag en dat voelde geweldig aan. Meer van dat.

4. Wie de powertalks op donderdagmiddag meemaakte, kon pingpongen onder gepassioneerde modemensen

Bruno Pieters sprak over zijn sabbatical en de opstart van zijn ‘Honest by’ collectie. Mariette Hoitink van HTNK uit Amsterdam stelde vast dat jonge designers zich niet altijd even overtuigd geven voor een nieuwe modejob (“ze willen zo graag ook part-time die eigen lijn voortduwen en begrijpen maar niet dat de werkgever daar moeite mee heeft”).

Lapo Cianchi legde uit waarom een beurs als Pitti Uomo in Firenze jong modetalent nodig heeft – en in een volgende fase wil de Pitti zelfs doorgeefluik zijn tussen ontwerpers en fabrikanten. Sarah Mower gaf tekst en uitleg over het NEW GEN project tijdens London Fashion Week. “Samenwerken, dat is de boodschap”.  En Jamie Anderson tenslotte haalde er zelfs Lady Gaga bij om het publiek te overtuigen van het belang van vermarkten en authenticiteit – al sloot lang niet iedereen zich aan bij zijn mening. Het werd een boeiende pingpong die eigenlijk langer had kunnen duren.

Samen op de foto met Christoph, Agnes, Jasmijn, Bruno, Lapo en Mariette. 

5. De locatie, De Red Fish Factory, is gewoon geweldig.

In het gezelschap van Christoph Broich & Thomas Engels.

Christoph Broich en Thomas Engels wonen en werken al jaren in deze oase in de stad, een plek die ze de voorbije jaren eigenhandig hebben verbouwd en vertimmerd. De Factory is een vaste stek voor kunstevents en nu ook voor een modefestival waar volgend jaar zeker een vervolg op komt. De Red Fish Factory geeft mij alvast het gevoel even in New York of Berlijn te zijn, tussen artiesten die het goed menen. Meer van dat dus. En op naar de volgende.

Ciao.
Veerle.

Of ik ‘meter’ wou zijn van een modefestival in Antwerpen? Christoph Broich moest het geen 2 keer vragen. Een week later zat ik bij de Duits/Antwerpse designer en zijn vriend Thomas al samen in hun fantastische Red Fish Factory in Borgerhout. De idee was simpel maar mooi: wat als we de studenten van voormalige alumni aan de modeafdeling van de Antwerpse academie vragen om hun ontwerpen te tonen?

Er moest een thema gezocht worden en ik bedacht ‘Identity’. Met in het achterhoofd: als 1 ding de Antwerpse modeafdeling typeert, dan is het wel het multiculturele karakter ervan. Ik heb er zelf 3 jaar kostuumgeschiedenis gedoceerd en moest dat in het Engels doen, anders begreep niemand me. Het gros van de studenten komt er uit het buitenland, dus is het wel boeiend om te zien hoe hun achtergrond -etnisch/cultureel/filosofisch- hen beïnvloedt in hun visie op mode.

Heel wat alumni doceren aan modeafdelingen in binnen- en buitenland. Marina Yee doet dat aan het Gentse KASK, Ellen Monstrey in Sint-Niklaas, Erik Verdonck en Jurgi Persoons in Den Haag en Anke Loh in Chicago. Christoph Broich geeft geregeld ‘guest lectures’ in het Japanse Osaka en Patrick De Muynck is decaan van Polimoda in Firenze. Samen met hun studenten zullen zij de komende dagen het mooie weer maken in die Red Fish Factory.

Maar hoe heb ik deze bijzondere modemakers leren kennen, en vooral: welke (goeie) herinneringen hou ik aan hen over? Ik dacht dat het fijn was hierover even te bloggen.

Marina Yee

Tja, Marina. Ik ken haar van het 1ste uur, toen ze met de Six of Antwerp naar Parijs ging in oktober 1988. Ze stond er samen met Bikkembergs, Van Noten, Van Saene, Demeulemeester en Van Beirendonck in een uiterst chique salon van het Hotel Saint James et Albany, en meteen zag je hoe mooi ze jasjes knipte en hoe opvallend androgyn haar hemden waren. Niet dat ik dat toen al opmerkte. Ik was te bleu in het vak. Nadien leerde ik haar kunstenaarsziel ietwat kennen. Ze maakte kostuums voor theater. Tekende wonderwel. Vertelde over haar eeuwige strijd met commerce. En kijk naar deze collages van jaren geleden. Marina is en blijft een boeiende madam.  

Erik Verdonck

We gaan ook ‘way back’, Erik and me. Ik weet nog hoe hij magistrale knitwear maakte, maar ook hoe hij om aandacht smeekte tijdens de modeweek van Parijs. Hij liet zijn modellen defileren op het plankier voor de show van iemand anders en dat werd hem niet in dank afgenomen. Voor hem schreef ik ooit een nepartikel dat zelfs de typografie van Vogue meekreeg. Alsof hij een defilé had gegeven en we daarover schreven. Niet dus. Erik was een wonderdokter/mentor in De Designers op VTM, en heeft de laatste tijd zijn hart verloren aan lesgeven. Maar ik wil weer knitwear van hem. Ik kocht trouwens ooit een magnifieke sprei van hem, een ontwerp dat hij creëerde ten voordele van Spullenhulp. Hij wil mode maken buiten het systeem en moet dat gewoon doen!

Anke Loh

Ha, Anke. Onlangs vroeg ze me om in Chicago een paar lessen te gaan geven en dat zint me wel (maar wanneer, oh wanneer?). Anke woont en werkt sinds enkele jaren aan de andere kant van de oceaan en zal daar allicht haar studenten warm maken voor ontzettend boeiende materiaaltechnieken. Ze werkt steevast met structuurstoffen en bewerkt die zelf graag. Anke Loh is een vreemde eend in de bijt, omdat ze wars van trends werkt en haar ding heel eigenzinnig doet. Maar nu ik dat hier zo schrijf: doen die Belgen dat niet allemaal?

Christoph Broich

Ook een oude getrouwe die me de voorbije jaren steeds op de hoogte hield van wat hij deed. Christoph opende een winkel en sloot die weer. En dan ontwaakte de kunstenaar in hem. Hij ontpopte zich tot artiest, terwijl hij intussen verder experimenteerde met het zeefdrukken van stoffen en T-shirts. Nu is hij de drijvende kracht (samen met Thomas) van de Red Fish Factory. En de initiatiefnemer van Nu Fashion#1.

Patrick Demuynck

Ik leerde Patrick kennen toen hij in het 3de jaar van de academie zat. Hij stond toen, onder meer met Lore Ongenae en 3 andere studenten, in het Britse cultblad I-d. Patrick was ‘one of the Furious Fashion Five’. Een soort opvolgers van the Six of Antwerp. Het is nooit echt zo ver gekomen, maar van Patrick  herinner ik me vooral fenomenale outfits die hij zijn echtgenote Renate liet showen bij zijn afstudeerproject. Nadien kreeg ik Patrick vaker te zien, op de academie, bij Scabal, en recenter bij Polimoda in Firenze. Een man die smaak propageert.

Jurgi Persoons

Voor mij is Jurgi Persoons 1 van de grootste modetalenten die de Belgische modescène ooit heeft gehad. Hij zag zich genoodzaakt om zijn eigen label te stoppen, maar was te ver vooruit op zijn tijd. Jurgi maakte schitterende mantels, jurken, rokken, spits, ranks, trashy maar altijd chique. Het handwerk (en de kostprijs ervan) nekte hem. Maar we zouden hem op handen moeten dragen. Ik leerde hem kennen in het prille begin van zijn carrière en nam hem ook mee op in het boek ‘Jonge Belgische Mode’ dat ik in 2001 publiceerde. Ik herinner me schitterende performances in Parijs (op de kaaien), een bloedstollende showinvitatie (met zijn eigen bloed – uitmuntend werk van Paul Boudens),  en een superlieve hond (in zijn atelier in Antwerpen). Ik mis zijn werk.

Tot de volgende
Veerle

Replica

Van Maison Martin Margiela kan je veel zeggen, maar niet dat de ziel ervan volledig verdwenen is met het verdwijnen van Martin Margiela zelf. Het team dat al jaren naast en met Martin werkte, zet ijverig de bakens verder uit. Akkoord, er zijn wel wat mensen verdwenen, maar wie in de plaats kwam, gaat evenzeer verder op de weg die Martin sinds eind jaren '80 uitgestippeld had.

Deconstructie is een codewoord, net als replica, de manier waarop van een oud vintage-kledingstuk een nieuwe versie gemaakt wordt, met daaraan een label dat die authenticiteit en oorsprong weergeeft. Het kan dus  geen toeval zijn dat Replica de nieuwste geur van MMM geworden is.

Replica komt in drievoud en is écht de moeite. Want het gooit ons compleet terug in de tijd. Naar een zomerse wandeling aan zee (met ‘Beach Walk’), naar een avond op de kermis (‘Funfair Evening’), en naar de bloemenmarkt van Parijs (‘Flower Market’).

Drie keer herinneringen die in ons collectieve geheugen zitten, en die een glimlach of veel meer oproepen. Ik ben zelf fan van Beach Walk. Het doet me denken aan een zomer in de jaren '70 in het zuiden, en aan Ambre Solaire dat mijn moeder vaak smeerde. Een heerlijk gevoel. Maar wat wil je met een geuromschrijving als ‘sun kissed salty skin’?

DVF rules!

Wie kleur en print zegt, zegt ook Diane von Furstenberg, die heel recent de eerste beelden van haar pre-fall collectie liet zien. In primeur dus, en best wel een andere sfeer dan wat ze met haar wrapdress doet… artistiek directeur huisdesigner Yvan Mispelaere brengt graag wat Parijse flair aan bij DvF’s New York chic. And I love it!

Long live the Queen

Tja, het is groot feest in Londen en alles draait rond Her Majesty! Vandaar deze leuke ring van Franck Montalioux, een bijzonder sympathieke accessoiremaker die ik bij Smets in Brussel leerde kennen. Hij heeft het voor doodskoppen én voor royalty! Dit exemplaar knipoogt naar de Indische maharadja’s. Waar is de tijd van de grootse veroveringen?

Tot de volgende.
Veerle

Dat modejournalistiek een meer dan fulltime job is, is ook de komende weken te zien aan mijn agenda. Niet bijster veel afspraken, maar wel volle TO DO lijstjes, met daarop de modeshows van de academies en het NU Fashion-festival waar ik ‘meter’ van ben, en tussendoor tijd maken om uit te tikken waar ik de voorbije weken met een bandopnemertje (old school, I know) gepasseerd ben.

Maar kijk, Cacharel heeft me van de week uitgenodigd naar Parijs om er de lancering van hun nieuwste parfum mee te maken. Omdat de pr van dienst weet dat ik graag ontwerpers interview, krijg ik de kans om de twee Cacharel-designers te interviewen. Bekend zijn ze niet, ze heten Ling Liu en Dawei Sun, komen uit China en studeerden in Parijs.

In 2009 lanceerden ze hun eigen modelijn, Belle Ninon, en voor zomer 2012 tekenden ze hun eerste Cacharel-lijn. Speels, jong, poppy, het zijn woorden die ze zelf in de mond nemen, wanneer ze over Cacharel praten. In oneliners, welteverstaan, want Chinezen interviewen is écht geen makkie.

‘Catch me’ heet de geur, en ze ruikt jong, poppy, speels, wat dacht je? Het parfum werd gelanceerd in de Zwitserse ambassade van Parijs – omdat daar een geweldige tuin is. Helaas regende het de hele avond en bleven we dus ruiken aan het flesje en kijken naar de mooie video van de muze die te midden de nacht catch me if you can speelt met een jongen. Heerlijke clip, mooie mensen ook.

Tussendoor liep ik ook binnen in het Grand Palais voor de Helmut Newton expo. Prachtig om zien hoe deze fotograaf omgaat met sixties mode en met naaktheid. Ik kende zijn iconisch beeld van een model in een Yves Saint Laurent smoking op straat, maar wist niet dat hij twee prachtige portretten van YSL zelf had gemaakt. Heerlijk om zien ook wat allemaal kon in de jaren zeventig. Zoveel uitdagend naakt in de Franse Vogue… tegenwoordig zetten ze er hoofdredactrices voor op straat.

Genoten dus van Parijs, en met een boek over Newton, een film over zijn leven en werk, én een nieuwe Sonia Rykiel tas terug naar huis (impulsaankopen moeten kunnen!).

Een meer dan fulltime tripje dus.

Tot de volgende.
Veerle.